Tekenen en schilderen is een constante in mijn leven. Soms kreeg het wat minder aandacht, soms meer. Geboren in het Brabantse land in 1950 was in de roerige 60er jaren de keuze voor de kunstacademie omstreden, en ben ik autodidact gebleven. Een verstandige keus?Mijn jongere jaren heb ik gevaren, later studeerde ik aan de VU af als politicoloog en ben gaan werken als bestuurskundige.

Ik merkte dat tekenen en schilderen niet alleen rustgevend waren maar dat ik ook beter leerde kijken. Vooral de laatste 25 jaar heb ik (met intervallen) geprobeerd meer tijd vrij te maken voor schilderen. Meestal met een docent /coach. Vier jaar geleden zei mijn coach: "Iets mooiers dan dit zul je wel niet meer maken".

Een uitdaging? Opleiding leek mij de juiste stap en ik schreef mij in bij Crejat, de nieuwe academie in Alkmaar. Na werk gepresenteerd en besproken te hebben mocht ik in het derde jaar instromen. In 2019 was ik klaar met de 4-jarige opleiding. Met mijn klas hebben we een 'syndicaat' opgezet en een coach ingehuurd met als doel elkaar te blijven enthousiasmeren en samen te exposeren. En dat werkt.

Ik laat mij inspireren door plaatsen en momenten, vooral door architectuur en licht. In de opleiding heb ik geleerd de werkelijkheid deels los te laten en mij meer te laten leiden door mijn eigen indrukken. Of ik toch naar de academie had moeten gaan weet ik nog steeds niet, maar ik schilder wel met veel plezier en probeer daarbij de kijker te betrekken. Want in navolging van Ai Weiwei ben ik van mening: Kunst  is communiceren.